Geçtiğim Yollar Dürüldü - Hasan Karadeniz

[Philoxenus]

Bile bile geldim ben bu uçurumun kıyısına…
Geçtiğim yollar dürüldü…Dönüş yok artık….
Şimdi seni beklemek sevmekten daha zor…
Tek başına tecrit kokusu satırlarımda…
Hangi imlasına dokunsam kelimelerin,
kesik bir kol gibi önüme düşüyor yalnızlığım…
Kan tutuyor geceyi…

Şehirlerarası bir Aşk’a sız(l)ıyorum gecenin kör vakitlerinde…
Beni sana getirmeyen yolculukların,
griye kesmiş peronlarında molasız hüzün sendromları
çörekleniyor göğsümün sol cenahına…
Yaralarımı nasırlaştırma çabasındayken;
Yokluğun yeni neşter kesikleri ekliyor tenime…
Saçlarmı al parmaklarının arasına sevdiğim,
Hırçın yangınların tarasın yağmurda ıslaklığımı…

Tabut çivileriyle mıhlandığım seyirsiz yollardayım…
Güneşe dönük yüzüm kavruk yangınlarda
(p)alazlanıyor yokluğunda…
Yine ağlak bir çocuk bağdaş kurmuş oturuyor
kançanağı gözlerimde…

Acımasızlaştıkça hayat;
Anarşist cümleler biriktiriyorum dilimde…
Yine suçlarıma benzin döküp kibrit çakıyorum…
suçluyum…

Sorguya çekiyor düşlerim beni…
Akla hayale gelmedik metodlarla sinsi işkenceler yapılıyor düşüncelerime…
gözlerim bağlı…karanlığım…
Bileklerim ters kelepçe hareketsizliğinde,
Sinirli tavırlar geziniyor etrafımda…
Üstü başı küfür kokan bir rüzgar devralıyor geceyi…
Uzadıkça uzuyor cüzzamlı kimsesizliğim…
Dışarı atıyorum kendimi…

Yol boyu ıslak kaldırımlar…
Fahişeler ve dumancıların yaşlı özlemleri yansıyor yüzüme…
Sırtımda yumurta küfesi,yorgun adımlarım…
Düşsem bin parça olur beklentilerim…Korkuyorum…
Selam vermeden geçiyorum kaldırımları…
Yine on adımda bir duraksıyor yürüyüşlerim…
Kendime kaçıyorum…
Her sabah uyandığımda yolunu şaşırmış bir çığlık
çörekleniyor ayaklarıma,
kuşatılmış penceremden dışarı çıkarıp dudaklarımı,
acılarımı öpüyorum
Usulca sessiz ve hırsız adımlarla geçiyorum
şehrimin karmaşık sokaklarını..
sokaklar kaygılarını dikenli sözlere bırakmış insanlarla dolu...
kendimi bulmaca oynuyorum...
Hükmüm ağır bilirim;
Şiddeti ölçeksiz bu depremin...
Hüzün vurdukça yüzüme tütün sarıyorum...
Nikotin sarısı ellerim…
Acılarıma tuz basıyorum kalbimin terazisinde
haksızlık olmasın hiç bir yarama diye...

Boynumda bir ilmek olsa da şimdi yaşamak ağrısı ...
Yine de içim ünlem kaçakları...
Parantez içlerinde erteliyorum Aşk’a dair infazları...
yaşamımı cenderelerden süzüyorum,
yazarak alıyorum yaşamdan alacağımı…
öderim bu bedelleri de direncimle...
Eğer bir şairle sevişerek ödendiyse...


Hasan Karadeniz